[นิยาย] Memodream : The Lost Crystal ความฝันแห่งความทรงจำ ภาคคริสตัลที่สาบสูญ [บทที่ 1]

PAGE 2/2
» »


“อะไรนะ ! จะให้ข้า เจ้าชายผู้เลอโฉมคนนี้จัดหนังสือฝุ่นเขรอะพวกนี้เรอะ !” มิกซ์ปรายนิ้วชี้เข้าหาหนังสือกองพะเนินด้านหลังด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “เจ้าก็รู้ว่าข้าแพ้ฝุ่นนะ… แค่ก แค่ก เห็นไหม…”


“อย่ามัวเสียเวลาแกล้งอยู่เลย เดี๋ยวงานจะไม่เสร็จนะ”


ฮานซ์เดินออกไปด้วยหนังสือแถวยาวสิบเล่มในมือ ไม่บ่นอิดออดเหมือนเจ้าชายผู้เสแสร้ง ทำให้มิกซ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยอมหยิบแถวหนังสือยาวสิบเล่มตามหลังฮานซ์เดินตามติดเข้าไปยังชั้นหนังสือด้านในสุด


ห้องสมุดแห่งนี้เสมือนเป็นสถานร้างป่าช้าในโรงเรียนแห่งนี้ เนื่องจากไม่มีนักเรียนคนใดที่ตั้งใจจะเข้ามาศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมเหมือนเหล่าเชื้อพระวงศ์ เป็นเพราะนักเรียนทั่วไปคือเหล่าดาราดังสุดกู่ไปจนถึงตกต่ำ ฝุ่นจับเขรอะด้วยความหนาสูงกว่าหนึ่งนิ้วเหล่านี้คือหลักฐานชั้นเยี่ยม วันนี้คือวันหยุดแห่งจักรวาลที่สิบปีจะหยุดพร้อมกันทั่วจักรวาลหนึ่งครั้ง เป็นวันดีที่จะนำหนังสือเหล่านี้มาทำความสะอาดและดูแลรักษาให้มั่นคงสืบไปหลายชั่วอายุ พวกผู้ดูแลหนังสือเหล่านี้ก็คือเผ่าพันธุ์ผู้ไม่แก่ไม่ตายเหมือนมิกซ์ ทั้งสองคนจึงเป็นเสมือนญาติสนิทมิตรสหายนั่นเอง


“ว่าแต่ เอมี่ล่ะ ? นาง… เป็นไงบ้าง…” มิกซ์เอ่ยปากด้วยสีหน้าหมองหม่น


“กระผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีใครหาร่างเจ้าหญิงได้เลยสักคน ท่านไม่รู้บ้างหรอว่าเจ้าหญิงอยู่ที่ไหน ?”


“ถ้าข้ารู้ ป่านนี้คงบึ่งไปนานแล้วล่ะ”


มิกซ์ก้มลงมองต่ำด้วยใบหน้าแสนเจ็บปวดรวดร้าวทันที น้ำตาดวงใสหยดหนึ่งค่อย ๆ รินไหลอาบแก้มด้วยสายตาว่างเปล่า ฮานซ์เห็นใบหน้าเศร้าสร้อยดั่งเจ้าชายผู้โดดเดี่ยวท่ามกลางสายฝน เสมือนเพิ่งถูกหักอกจากหญิงสาวผู้เป็นที่รักเมื่อครู่ จึงได้หันหลังควับมองหน้าเพื่อนสนิทของตนเองทันที พร้อมกับวางกองหนังสือในมือลงบนพรมสีแดงเขรอะฝุ่นเบื้องล่าง มือทั้งสองยื่นเข้าจับใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของมิกซ์ และค่อย ๆ เคลื่อนใบหน้าสีขาวนวลจันทร์ของตนเองเข้าหามิกซ์เรื่อย ๆ


... โป๊ก ! !...


“โอ๊ย ! เจ็บน่ะ ! เจ้าทำอะไรข้าเนี่ย”


ฮานซ์เข้ากระแทกหน้าผากตนเองเข้ากับมิกซ์เหมือนโหม่งลูกฟุตบอล ดวงตาเรียบเฉยและเศร้าหมองปิดลงด้วยความเจ็บปวด มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะหน้าผากที่ค่อย ๆ ปรากฎรอยแดงขนาดใหญ่ สายตาดุดันราวจะกินเลือดกินเนื้อมองตรงมายังร่างสีขาวผู้มีใบหน้าสุดเรียบเฉยและสายตาเอือมระอาสุดทนกับการกระทำของเจ้าชายสุดติงต๊องและบ้าน้องสาว หรือฉายาที่ทุกคนมอบให้ว่า ซิซคอน (Sis-con) สุดหัวใจตรงหน้า


“ข้าให้ท่านมาช่วยข้าจัดหนังสือ ไม่ใช่มาทำมิวสิควิดีโอ !”


ฮานซ์หันหลังควับด้วยความเร็วสูง ชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์บิดพริ้วสะบัดไหวตามแรงหมุน ปีกนกคู่ยักษ์สีขาวกลางหลัง กระพือไปมาตามอารมณ์ ใบหน้าขาวผุดผ่องค่อย ๆ แดงระเรื่อด้วยความโมโห จากนั้นจึงค่อย ๆ ลงนั่งยองหยิบกองหนังสือด้านล่างขึ้น ก่อนจะเดินออกไปยังประตูสีขาวห้องถัดไปด้วยท่าทางนิ่งเฉยเช่นเคย ปล่อยให้มิกซ์ยืนงงเป็นไก่ตาแตกด้วยอาการเจ็บปวดบนหน้าผาก จนต้องใช้หางปุกปุยนุ่มนิ่มสีเทาด้านหลังเข้าช่วยยกกองหนังสือแทนมือ และกุมหน้าผากด้วยฝ่ามือคู่ ก่อนจะเดินตามหลังฮานซ์ไปติด ๆ


ภายในห้องสมุดที่เงียบสงัดเสมือนป่าช้า กลับมีหญิงสาวใบหน้ากลมมน รับเข้ากับสีผมชมพูประกายมุกได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากแดงระเรื่อดุจผิวแอปเปิ้ล แก้มแดงเลือดฝาดดั่งผลมะเขือเทศที่เพิ่งสุกจากต้น นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องอยู่กับหนังสือตรงหน้าไม่วางตา มิกซ์หยุดนิ่งและเหลือบมองไปยังสาวผมยาวปริศนาด้วยความงุนงง โดยไม่สนใจฮานซ์ที่เดินนำหน้าไปไกลลิบ มิกซ์ไม่รอช้ากลับเดินเข้าหาสาวปริศนาผู้นั้นด้วยความสงสัยมากยิ่งขึ้น ในวันหยุดสุดแสนหายากแบบนี้ ทำไมหล่อนถึงเลือกมานั่งอ่านหนังสือคนเดียวแบบนี้กัน


“เธอ ... มาทำอะไรอยู่ที่แห่งนี้ในวันหยุดแบบนี้เนี่ย” มิกซ์เอ่ยขึ้นหลังจากนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามหญิงสาวผมยาว


“...”


“เอ่อ ... เธอ”


“...”


ความขุ่นเคืองจากการถูกละเลยเริ่มปะทุเดือดขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่มีหญิงสาวเฉยเมยต่อคำทักทายของเขา ถือเป็นการสบประมาทคารมของเขาเป็นอย่างมาก มิกซ์ไม่ย่อท้อต่อการเฉยเมยแต่กลับยิงคำถามต่อไปเรื่อย ๆ หวังจะให้เจ้าหล่อนรำคาญและหันมาสนใจเขานอกจากหนังสือตรงหน้า แต่แล้วความพยายามนั้นก็ไร้ผล เขายอมแพ้และเดินกลับมาหาฮานซ์ ซึ่งตอนนี้ฮานซ์ยืนหน้ามุ่ยตรงกองหนังสือของมิกซ์


“ไหนว่าจะช่วยข้าไง กลับไปจีบสาวได้หน้าตาเฉยเลยน่ะท่าน”


“ข้าแค่เกิดความสงสัยว่าทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่ในวันหยุดแบบนี้ต่างหาก”


“ข้าขอเตือนท่าน อย่าไปยุ่งกับนางเลย”


“ฮานซ์ ! เจ้ารู้จักนางงั้นหรอ ?”


ยังไม่ทันที่ฮานซ์จะขยับปากตอบคำถามของมิกซ์ หญิงสาวปริศนาเดินย่างกรายเข้ามาหามิกซ์อย่างเชื่องช้า พร้อมหนังสือเล่มเดิมในมือ นัยน์ตาสีเขียวมรกตจับจ้องเข้าไปยังนัยน์ตาสีเทาอันว่างเปล่าของมิกซ์ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับน่ากลัวและเฉยเมยเสมือนมิกซ์เป็นเหยื่อที่ถูกจับจ้องด้วยราชสีห์ นี่ก็ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตมิกซ์ตั้งแต่เกิดมาร่วมหลายร้อยศตวรรษถูกจับจ้องจนเสียวสะท้านไปทั้งตัว


หญิงสาวจับจ้องเข้าไปยังนัยน์ตาของมิกซ์พร้อมเยื้องกรายเข้าหาเขาทีละน้อย ๆ หลังจากนั้น ... นางเดินผ่านเขาโดยไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย นางเริ่มขยับริมฝีปากเรียวเล็กสีแดงราวเปลือกแอปเปิ้ล


“ฮานซ์ ...”


เสียงนางอ่อนหวานราวกับเสียงนางฟ้า นุ่มนวลราวดนตรีขับร้องบนสรวงสวรรค์ นัยน์ตาคู่สวยค่อย ๆ กระพริบลงอย่างช้า ๆ ผมชมพูประกายมุกสยายไปพร้อมกับท่วงท่าอันสง่างามของนาง ทุกท่วงท่าช่างงดงามราวหลุดออกมาจากโลกนิยาย เป็นดั่งเสมือนนางฟ้าลงมาเที่ยวเล่นบนพื้นเบื้องล่าง แต่แล้ว ... ความฝันนั้นกลับสลายไปต่อหน้าต่อตา เมื่อนางเอ่ยปากถามคำถามที่มิกซ์ไม่เชื่อกับหูตนเอง


“ฮานซ์ ... ไอ้ทานูกิอ้วนนี่ใคร ... มายุ่งกับข้าทำไม”


ข้าเป็นจิ้งจอกไม่ใช่ทานูกิน่ะ ! ไม่ใช่สิ ! เรื่องนั้นไม่สำคัญ สำคัญที่สุดคือ ... นางไม่รู้จักข้างั้นเรอะ !

 
#โปรดติดตามตอนต่อไป

กิจกรรม SistaCafe